← Terug naar alle notities
R

Roel Huis in ‘t Veld

Director, Kriya Materials · Week van 26 oktober 2026

Transparantie is het getal dat niemand op de doos zet

Karl Guttag noemde deze week een getal dat ik zou willen dat elk brillaprogramma op het spec-sheet afdrukken: echte optische doorkijking heeft ongeveer 80 procent transparantie nodig, en de beste waveguidebrillen die hij heeft gemeten halen iets meer dan 60 procent. Birdbath-ontwerpen, zoals je die in de meeste goedkope "AR"-brillen ziet, laten ongeveer 20 procent van de wereld door, wat ze draagbare VR met een raam maakt. Mijn indruk na veertien jaar coating van optische stacken is dat de meeste van dat ontbrekende 20 procent niet verloren gaat in de traliewerk-natuurkunde. Het gaat verloren aan interfaces, één onbehandelde oppervlakte tegelijk, en dat deel is oplosbaar. Tel de oppervlakten in een displaybrillenglas. Voorglas, twee zijden. Waveguide, twee zijden. Een dimminglaag, nog twee. Een correctieëlement dat in de fabriek is ingebonden, nog twee. Elk bloot glas-tot-luchtoppervlak reflecteert ongeveer 4 procent bij normale inval, meer bij de hoeken die een breed gezichtsveld werkelijk gebruikt. Zes blote oppervlakken is 22 procent verdwenen voordat een enkel foton ergens is afgebogen. Je kunt erover discussiëren hoeveel van die oppervlakten optisch zijn ingebonden en daarom geen luchtinterfaces zijn, maar degene die dat niet zijn, zijn precies daar waar de transparantie verloren gaat. Dat is ook waar de artifacten vandaan komen. Oogschemering, het verschijnsel dat het oog van de drager voor iedereen ander oplicht, is ontkoppeld licht dat aan de verkeerde kant weggaat. Regenbogen zijn verstrooid traliewerk dat door oppervlakten het oog bereikt die nooit bedoeld waren een afbeelding te dragen. Guttag noemt artefacten van schuine tralieworken als iets waar bedrijven pas nu iets aan doen. De gemene deler is dat licht plekken bereikt waar het niet uitgenodigd was, en in een waveguide wordt de uitnodiging geschreven door brekingsindex-contrast. Een cladding-laag met een index aanzienlijk onder die van de waveguide doet twee dingen tegelijk: het houdt de totale interne reflectie eerlijk, en het stopt het traliewerk ervan uit te stralen achter uit. De nanoimprint-route maakt dit scherper, niet gemakkelijker. Het harst dat het traliewerk draagt zit op 1,5 tot 1,9 in index, en de restlaag onder de structuren reflecteert genoeg om gezichtsveld op te eten. Rokid zal naar verwachting deze week full-colour AI-brillen op een nanogeprinten oppervlakteverheffings-waveguide lanceren. Wie die ook maakt, zal evenveel tijd hebben besteed aan de laag onder het traliewerk en de anti-reflectie bovenop als aan het traliewerk zelf, en niets daarvan verschijnt in de lanceringsvideo. Wat klanten vervolgens zullen vragen is niet een hoger-index harst. Het is lagere reflectie per oppervlak, een cladding die de waveguide op 1,2 of lager houdt zonder te barsten bij 20 micrometer, en dit alles zonder fluor, omdat de beperking nog steeds op tafel ligt in Brussel. Dit zijn coatingvragen, geen displayvragen. Transparantie is geen functie die je aan brillen toevoegt. Het is wat overblijft nadat de stack zijn deel heeft genomen.