← Terug naar alle notities
R

Roel Huis in ‘t Veld

Director, Kriya Materials · Week van 16 november 2026

De combiner verhuist naar de lens, en de coating moet meegaan

Karl Guttag publiceerde op 13 november het derde deel van zijn 2026 AR year in review, waarin hij TDK's meta-optische spiegel, de Fourier Optics metaoppervlak en enkele andere radicale combiners behandelt. Mijn conclusie als coatingleverancier is eenvoudig. De combiner verhuist naar binnen in de oftalmische lens, en wie deze inbedt zal indexgekoppelde materialen, encapsulatie en anti-reflectie nodig hebben op een onderdeel dat zich totaal anders gedraagt dan een platte golfgeleider. De fysica van deze combiners is ingenieus. De fysica van de interfaces eromheen is waar de beeldkwaliteit verloren gaat. Neem eerst TDK. Guttag beschrijft de Meta-Optische Spiegel als een nanostructuur van 200 nanometer tot een micrometer, gemaakt in een proces vergelijkbaar met semicondor op een dun substraat en vervolgens ingebed in een gewone brillenglas. Het leidt een laser vanuit de beugel naar het oog voor directe retinale projectie, voorlopig alleen groen. Fourier Optics ziet er van buiten vergelijkbaar uit maar is anders opgebouwd: planaire lagen gestapeld, diagonaal doorgesneden met een diamantzaag, en vervolgens ingebed in een lens. Fourier claimt 96 procent transparantie, een 20 graden gezichtsveld, en ongeveer 3 dollar voor de metaoppervlak plus 5 dollar om deze in de lens in te brengen. Nu het deel dat grote outlets overslaan. Elk van deze elementen zit in een polymere lens, wat betekent: nieuwe verborgen interfaces: lenshelf, vulmiddel of adhesief, substraat, nanostructuur, en terug. Een indexstap van 0,05 tussen twee lagen reflecteert ongeveer 0,03 procent onder normale inval, maar de laser arriveert onder schuine hoek en de drager kijkt door de stapel naar een heldere lucht. Wat het oog opvangt is niet de reflectie maar de contour van het ingebedde element, een zwakke rechthoek in de lens. Guttag merkt op dat Fourier's eigen beeld door de optica verspreid licht toont, en dat vroege prototypes doorgaans de coatings en precisie missen om aan te tonen wat de technologie kan. Dat is het werk. Vervolgens is daar temperatuur. Polymeren verschuiven hun brekingsindex met ongeveer een op tienduizend per graad, glas en anorganische nanostructuren met een orde van grootte minder. Een lens die perfect op 20 graden in het lab is gekoppeld, wijkt 0,004 af op een dashboard in juli. Een golfgeleider kan daarmee leven. Een combiner ingebed in een kunststoflen met laserstraling die er langs gaat, niet. Wat klanten vervolgens vragen is niet zozeer een lagere index maar een uitgehard materiaal waarvan de index op een gespecificeerde waarde ligt, plus of minus 0,005, van min 20 tot plus 80 graden, zonder vergeeling en zonder nevel, hechtend op een hard anorganisch substraat aan de ene kant en CR-39 of polycarbonaat aan de andere, met een anti-reflectieve stapel erbovenop. Dat is een formuleveringsraag, geen nanofotonica-vraag, en een klein coatingbedrijf beantwoordt die sneller dan een chipfabriek. Guttag sluit af met de opmerking dat je, als rationele ideeën niet werken, begint met irrationele. Ik zou het anders stellen. Het irrationele idee is om een jaar aan een 3 dollar metaoppervlak uit te geven en een week aan de 5 dollar lens eromheen. Bronnen KGOnTech (Karl Guttag), "AR in 2026: Year In Review (Part 3: Novel Combiners and Coherent LBS)", 13 November 2026. https://kguttag.com/2026/11/13/ar-in-2026-year-in-review-part-3-novel-combiners-and-coherent-lbs/